Önceki yazıda karınca misali romancılığa minik bir bakışla kendimce olanı aktarmaya çalıştım. Aslında Bediüzzaman’ın enfes yaklaşımını sadece paylaşmış olsaydım, onca kelimeye gerek kalmayacak, sanata ve eserin oluşturulmasına dair fikirlerimi özetle ifade etmiş olacaktım. Muhakemat adlı eserinde; “Lâfız, mânânın tabiatı müsaade ettiği ölçüde süslenmeli. Şekil, muhtevâya göre resmedilmeli; resmedilirken de mealin izni alınmalı. Üslûbun parlak ve revnakdar olmasına önem verilmeli, fakat gaye ve maksat da asla ihmal edilmemelidir. Hayal geniş bir hareket alanıyla desteklenmeli, ancak hakikat da hiçbir zaman incitilmemelidir.” demektedir. …