Yüreğimin Güzel Yükü – Metemir

Kalem kıran feryatlar vardır ve kalem kıran vefatlar..çaresiz bırakır, bakar durursunuz önünüze.

Dokunamazsınız kaleme.

Ama tanıdığımız insanlarda nasibin bir parçası değil midir? Onu tanıttıran, onunla aynı gaye etrafında buluşturan Allah’a binlerce hamd.

Yitiğim..Mukaddes hüznü simasında bulduğum. Kurtuluşu başkasının sıkıntısını gidermekte görenim..istikametine, hak yolundaki sadakatine şahit olduğum..kutlu insan, asil ruh..

Ezelden gam turâbıyla yüklü bedenler olduğumuzu hatırlattın bizlere ve kalbimizi viran edip ayrıldın aramızdan..

Sıkıntılarla sarsıldığımız demlerdi. Allahın yardımı acaba ne zaman diyecek kadar sarsıldıkları günler gibi değil belki  evet ama, gayrısı da değildi..karanlık bir kuyunun dibinde de değildik ve ya da bir balığın karnında..

‘Ey Rab ! bize katından yüce bir esenlik ver’ diye yakardığımız zamanlardı..

yıllarca zindanlarda çektiğin ezâya karşı özgürlüğüne kavuştuğunda: bana bunları yaşatanların o dört duvar arasına girmesini istemem diyebiliyordun..öyle ya masumların kalbi geniştir, onlar affeder..ama yordular o güzel kalbini Kadirim, bir zalimin ürettiği silahla, masumlara iftira kurşunu sıkan talihsizler..

Yordular kalbini..

Kayıp giden bir yıldız oluverdin sonra.

Hani herkes bir yerlere gider de, sen sanki geride kaldın gibi hissedersin.

Kalbe batan iğne gibidir bu his derler..

Sen gittin biz gerilerde kalakaldık.

Bir hak dostu demişti ya:

“Taş, taş olmuş yere yatmış,

onun kaderinde basılmak var.

Ama sen, sen ol da, yolda bir taş gördüğün zaman, sakın onu ayağınla itme! Elinle bir kenara bırak.”

İşte sen buydun..

Rahmetle..