Viyana Hauptbahnof’undan sabah saatlerinde hareket ettik. Öyle sinir bozucu bir dakiklik mevzubahis ki, beni yolculamaya gelen K. Beyle vedalaşmaya, inip şöyle elini yüzünü öpmeye vaktimiz olmadı. Karşılıklı şaşkın bakışmalar arasında trenimiz hareket etti. Neyse ki tren garından aldığım kahvenin kafeini bana teselli oldu. Dedim ‘kader’ muhakkak buna bir mana yükledi. O biliyor ama henüz biz bilmiyoruz. Modernize edilmiş trene bindik. Önceki anlattığım hikayelerde yaşadığım yalancı aile krizi tekrar yaşanmasın diye yol arkadaşımla birlikte önceden yer numaraları satın alınmış koltuklarımıza kurulduk. …